Waarom een Belgische belegger zelden in BEL 20 alleen moet zitten
De BEL 20 voelt vertrouwd. Je kent de namen, je ziet de kantoren, je leest er elke week over in De Tijd. Precies die vertrouwdheid is het probleem: ze verbergt hoe klein en hoe geconcentreerd deze index eigenlijk is.
Twintig namen, een handvol sectoren
De BEL 20 bevat, zoals de naam suggereert, twintig aandelen. Ter vergelijking: de MSCI World telt er ruim 1.400 en de S&P 500 er 500. Alleen al de mathematische spreiding is dus onvergelijkbaar. Erger nog: de top vijf van de BEL 20 vertegenwoordigt vaak meer dan de helft van de indexweging. Eén tegenvaller bij AB InBev, KBC of UCB kan de hele index laten wankelen.
Sectorieel is het beeld even eenzijdig. Financials, farma, chemie en holdings dragen samen het leeuwendeel. Technologie, consumer discretionary en industriële groeisegmenten zijn nauwelijks vertegenwoordigd. Wie enkel Belgisch belegt, mist per definitie een groot deel van de wereldwijde waardecreatie van de voorbije twintig jaar.
Home bias is duurder dan je denkt
Beleggers overal ter wereld overwegen hun thuismarkt. Amerikanen kopen te veel Amerikaanse aandelen, Japanners te veel Japanse. Belgen zijn geen uitzondering. De reden is deels psychologisch (vertrouwdheid, taal, media) en deels praktisch (dividendfiscaliteit, geen wisselkoersrisico in de perceptie).
Het probleem is dat België in de wereldeconomie amper 0,5% weegt. Wie 60% van zijn portefeuille in Belgische aandelen stopt, neemt een gigantisch actief risico ten opzichte van een neutrale wereldportefeuille, vaak zonder dat te beseffen.
Wat werkt wel voor een Belgische particulier
Een pragmatisch model dat ik vaak zie werken bij coachees:
- Een wereldwijde brede tracker als basis (Iers gedomicilieerd, accumulerend), dit dekt in één instrument ruim 1.400 bedrijven wereldwijd.
- Een beperkte pocket Europese kwaliteitsaandelen of holdings (GBL, Sofina, Ackermans) voor wie graag individuele namen volgt.
- Geen enkele individuele naam boven 5% van de portefeuille, ook geen Belgische.
En de dividenden dan?
Het klassieke argument voor Belgische aandelen is het dividend. Terecht, de BEL 20 heeft historisch een hoger dividendrendement dan de MSCI World. Maar op een Belgische rekening betaal je 30% roerende voorheffing op elk brutodividend. Een accumulerende wereldtracker herbelegt intern zonder die aderlating, wat op lange termijn een aanzienlijk verschil maakt.
Concreet
Belgische aandelen mogen zeker een plaats hebben voor de kennis, voor de connectie met wat je begrijpt en soms voor het dividend. Maar ze mogen zelden de kern zijn. De kern hoort wereldwijd te zijn; het Belgische verhaal is de kleur eromheen.